ما از تنگناي عمود دهليزها مي ديديم از لابه لاي ميله هاي عمود ولي افق معنايي فراتر بود ما مرزها را به قرارداد پذيرفتيم - در تبعيد خويش- ولي تو يكسره از تبعيد سفرها بي واسطه ي هيچ مرزي فرا آمدي ما به سرانجام سفري، دلخوش كرديم كه آغازي نداشت دورتر شديم، دورتر و دورتر حال آنكه تو از نگاه نزديكتر بودي افسوس ! افسوس كه ما نديديم و نگاه تو، همه از مهر بود تا ما به تجربه هاي شاعرانه عاشق شويم و از درون خود را فرياد كنيم.

(زنـدگی مجموعه ای از تـکرارهاست)

و من در دایره تکرار گم شدم...

تنها چیزی که فرق می کند آدم های اطراف من است که در تنهایی و سکوت تکرار ،

نقش مرداب را بازی می کنند و من غرق در مرداب تکرار می شوم ...

و دیگر هیچ .........................

لعنت به هرچی عشقه !

چرا وقتی آدم می تونه با یه نه گفتن از یه اتفاق بد که حدسشم می زنه جلوگیری کنه

اینکارو نمی کنه ؟؟؟

فقط یه احمق همچین کاری انجام میده ...